• De avond valt in de kantine. In een walm van sigarettenrook spelen de mannen op leeftijd in de hoek voor de derde keer een boompje. De barvrouw van dienst tapt nog een Amsterdammetje voor de altijd spraakzame vaste gasten aan de houten bar. En terwijl de muziek maar net boven het gekraak van de haperende CD speler komt, haalt de vertrekkende jongste bezoeker nog van zijn laatste guldens een zelf samengesteld zakje snoep.

    Een onherkenbaar tafereel voor de generaties van nu. Maar voor vrijwilligers van de oude garde een herinnering van tijden die ver achter ons liggen. Zo ook voor Aad en Jopie. Het  echtpaar klokt na vijfendertig jaar kantinedienst voor de laatste keer uit. Een boek met prachtige anekdotes, levendige herinneringen en vermakelijke verhalen wordt gesloten. Met een grote glimlach. ‘’We hebben het met zo ontzettend veel plezier gedaan. We kijken terug op een prachtige tijd. Maar het is goed zo.’’

    Fuut. Fuut. Kenmerkend komt Aad met grote stappen en twee keer zacht fluitend het clubgebouw binnenlopen. Aan zijn zijde Jopie. Onder zijn arm een multomap. De dictafoon van de Iphone van de interviewer loopt nog maar net of de verzameling aan losliggende polaroid foto’s, aantekeningen met koffiekringen en krantenknipsels bedekt de tafel. Maar niet van de kantine, maar van het jeugdkamp blijkt. Want Aad en Jopie gingen immers graag mee met het jeugdkamp. Samen hebben ze jarenlang de gaarkeuken letterlijk en figuurlijk jus gegeven. De makkelijke weg werd nooit gekozen. ‘’Ik weet nog wel dat we dan middagen lang aardappelen zaten te schillen,’’ vertelt Jopie. ‘’Dan vonden we heerlijk om te doen. Of die ene keer dat we van de lokale supermarkt alle bloemkolen hadden opgekocht. Die mensen wisten niet wat ze zagen! In ieder geval maakten we alles vers. Niets kwam uit de diepvries. En ‘s avonds zaten de kinderen en de staf dan lekker te smullen van allerlei variaties met sausjes. Fantastisch.’’

    De voorliefde voor de horeca zit hen in het bloed. Beiden werken aan de overkant op de KTS. Aad als docent gastheer. Jopie staat  jarenlang in het winkeltje. Die kwaliteiten bleven niet onopgemerkt bij Foreholte. ‘’We waren als rij-ouders van onze voetballende zonen Frank en Bob al betrokken bij Foreholte. We reden bijna iedere zaterdag. En dat vonden we al heel leuk om te doen. Op een middag kwam Peter van Kesteren (voormalig voorzitter) naar ons toe. Of de kantine niet wat voor ons was.’’

    Een imposant tijdperk van vijfendertig jaar kantinedienst was toen begonnen. Een periode waar vooral in de beginjaren volop werd genoten. ‘’Die eerste 20 jaren waren zo gezellig in de kantine. Je moet je voorstellen: een grote lange bar waar iedereen aan zat. Ammerlaan kwam dan broodjes brengen. Kopje koffie. Praatje. Het was heel gemoedelijk. Iedereen kende ook elkaar, dat kwam ook omdat de vereniging een stuk kleiner was. Dat persoonlijk contact vonden we heel fijn. We gingen iedere keer met enorm veel plezier naar de voetbal toe.’’

    Langzaam maar gestaag zagen Aad en Jopie de tijden veranderen. Vooral de intrede van de steeds populair wordende smartphone blijkt een negatieve rol te spelen op de sfeer. ‘’We zien het overal om ons heen: mensen kruipen steeds meer in hun schulp. We zaten laatst bijvoorbeeld heerlijk te eten in een restaurant. Zit er naast ons een stel de hele tijd met hun mobiele telefoon voor hun snufferd. Dat is toch niet te geloven? Maar ook op de camping of in de trein. De tijden waar je een praatje maakt voor de gezelligheid met jan en allemanl ligt steeds verder achter ons. En dat vinden we jammer.’’

    Toch nemen Aad en Jopie niets of niemand wat dan ook kwalijk. ‘’Weet je wat het is: tijden veranderen. Dat is gewoon een gegeven. We hebben heel veel bekende gezichten zien komen maar ook weer zien gaan. Nu zijn we op een punt gekomen dat we eigenlijk bijna niemand meer herkennen. Ik kan bijvoorbeeld geen naam noemen van een speler van het eerste elftal. Het sociale karakter wat we ooit belangrijk vonden verdween steeds meer naar de achtergrond. Maar dat komt ook omdat we er zelf zijn uitgegroeid. En dan kom je ook op een punt dat je zeg: het is goed zo.’’

    Het zijn dan ook vooral de hoogtepunten die het honkvaste stel bijblijven. ‘’De tijd is voorbij gevlogen. We hebben het met zo ontzettend veel plezier gedaan. Als je gaat rekenen dan besef je pas hoeveel uren je erin hebt gestoken. En dat doe je natuurlijk alleen maar omdat je het naar je zin hebt,’’ vertelt Aad. ‘’En we hebben herinneringen voor het leven. Bijvoorbeeld de avond dat we met het vaste barpersoneel een uitstapje maakten naar SJC. Wat een avond was dat. Of de avond dat Aad met een bakkie op veel te veel kocht op de veiling. “Woest was ik, haha.’’ vult Jopie aan.

    De multomap aan herinneringen wordt dichtgeslagen. En het boek vrijwilligerswerk bij Foreholte wordt definitief gesloten. ‘’Onze kinderen zijn inmiddels volwassen en niet meer bij de vereniging betrokken. Het is eigenlijk  bijzonder dat we het nog zo lang hebben gedaan.’’ En ja… wat doen ‘gepensioneerden’? Biljarten, tennissen en natuurlijk… golfen.

    Aad en Jopie: namens Foreholte bedankt voor jullie jarenlange trouwe vrijwilligerwerk!

    Door: Tjeerd van der Zwaan

    ----

    Wat zijn 'De Echte Kampioenen'?
    Vrijwilligers. De motor van de vereniging. Je kan altijd op ze rekenen, stellen zich belangeloos op en gaan onvermoeibaar door. Maar ondanks de bergen werk die zij verzetten, zie je ze als stille krachten maar zelden op de voorgrond. Dat kan anders dachten wij. Daarom belichten we in het nieuwe seizoen iedere maand een tak uit de prachtige vrijwilligersgilde, die Foreholte rijk is! De maand december is dat het kantinepersoneel.