Verdedigers winnen geen prijzen. Dat is de ongeschreven regel in het voetbal.
Thom van der Vlugt heeft daar dit seizoen geen boodschap aan gehad.
Jaren lang was hij de 13e of 14e man. Niet de naam op het wedstrijdblad, maar wel de naam op de trainingslijst. Altijd present. Altijd scherp. Altijd fit. Terwijl anderen afhaakten, bleef Thom aanhaken — en langzaam maar zeker begon dat verschil te maken.
Dit seizoen brak hij definitief door. Met zijn bijnaam Dyson veroverde hij zijn plek in Foreholte 1, als een verdediger die tegenstanders het liefst nooit meer tegenkomen. Kopsterk. Strijdvaardig. Genadeloos in de duels. Een rots in de branding die week na week liet zien waartoe hij in staat is.
En precies díé vastberadenheid, díé vechtlust en díé onuitputtelijke inzet hebben hem gebracht waar hij nu staat: 'Speler van het Seizoen 2025/2026'.
Thom was nog maar drie jaar oud toen Fabio Cannavaro in 2006 wereldvoetballer van het jaar werd. Als verdediger. Hij heeft er niets van meegekregen — maar misschien zat het altijd al ergens in zijn onderbewuste. Dat je als verdediger de beste kunt zijn. Dat verdedigen een kunst is. Dat de beste man op het veld niet degene hoeft te zijn die scoort, maar degene die zorgt dat er níét gescoord wordt.
