• Het is zondagmorgen 28 november en uiteraard houden wij dit gesprek in het clubgebouw van Foreholte. Een aantal jaren geleden is Martin van de zaterdag overgestapt naar de zondag. Als jeugdbestuurder was Foreholte op de zondag bij wijze van spreken een “nogo area” voor hem en nu kom je hem op zaterdag nog maar zelden tegen. Nee, momenteel is de zondag heilig, als hij “zijn jongens” mag voorzien van scheidsrechters, reserve shirts en steun bij lastige thuiswedstrijden. Met zijn jongens bedoel ik de overige senioren, zoals dat oneerbiedig heet. Hij kent ze allemaal bij naam, want hij heeft ze allemaal meegemaakt in de jeugd. Ik denk dat ik mag stellen dat het enorme aantal zondagelftallen mede te danken is aan de aandacht die Martin ze geeft. Natuurlijk komt het ook omdat de jeugd het bij ons gewoon naar de zin heeft en dat er heel veel vrijwilligers bezig zijn om alles in de juiste banen te leiden. Maar dan ben je eenmaal senior en dan kom je vanzelf in het “Weijers-bad”, met Henk Suiker als “assistent badmeester” en Piet Angevaare als beheerder van de “badhokjes”.

    Maar goed. Martin, allereerst van harte gefeliciteerd met je Erelidmaatschap. De huidige Ereleden worden nooit om een mening gevraagd, maar hier kan geen enkel, nog levend, Erelid problemen mee hebben. Als er iemand is die het heeft verdiend, ben jij het wel. Zo, het kan maar even gezegd zijn.

    Hoe ben jij, en je gezin, de Corona tijd doorgekomen?
    ''We zijn er goed doorgekomen. Misschien dat Jasper ( jongste zoon) het heeft gehad, want hij is aardig ziek geweest in het allereerste begin, maar toen kon je nog niet getest worden. Voor de rest balen we natuurlijk dat er heel veel dingen niet door zijn gegaan.''

    Hoe ben je betrokken geraakt bij Foreholte?
    ''Ik zat in een zaalvoetbalteam van Ron Kortekaas. Ik was keeper, maar dat had niets met mijn kwaliteiten als keeper, maar meer aan het ontbreken van zaalvoetbal skills. Louis speelde daar ook in en hij speelde op het veld bij Foreholte. Op een keer was de keeper verhinderd en toen ben ik ingevallen en het seizoen erna was ik ineens lid van Foreholte.''

    ''In het jaar daarop stopten er flink wat van dat elftal en werd ik aanvoerder en kwamen er meer jongens vanuit de zaal bij Foreholte voetballen. Als aanvoerder kwam ik al snel in contact met Willem van Dijk en dat is toch wel mijn grote voorbeeld over hoe je mensen de aandacht kan geven die ze verdienen. Willem gaf je het gevoel dat je er toe deed. Jaarlijks organiseerde Foreholte een feestavond voor vrijwilligers en daarvoor werden ook de aanvoerders uitgenodigd. Peter van Kesteren kende mijn vader en wist dat ik “iets” deed in de ICT. Kortom, ik werd Webmaster van Foreholte.''

    Ik had al snel door dat de content voor zo’n site niet thuis ontstaat, dus ging ik vaak op donderdagavond naar Foreholte, want daar hoorde je de nieuwtjes.
    ''Daar komt bij dat ik, behalve de informatie die ik opving voor de website, ook nog eens de vereniging heel snel leerde kennen. Vervolgens ging Matthijs voetballen en ging ik Carlo L’Ami assisteren op de woensdagmiddag.''

    Wij kennen Martin natuurlijk als iemand die “bijna” overal wat van vindt, maar ook iemand die niet te beroerd is om zijn ideeën te ventileren en ook mee te helpen met de uitvoering ervan. Zo werd Martin gevraagd om F-Coördinator te worden. Letterlijke woorden van Martin zijn: “Ik ben een beetje erfelijk belast, want mijn vader heeft ook in heel veel besturen gezeten”.

    ''Op enig moment stopten er een aantal mensen in het jeugdbestuur en vervolgens werd Martin door Rob van der Klugt en Peter van Kesteren gevraagd om eerstgenoemde op te volgen als jeugdvoorzitter en plaats te nemen in het hoofdbestuur. Daar heeft hij wel twee slapeloze nachten van gehad, maar uiteindelijk heeft hij het toch gedaan. En niet zonder succes.''

    Na dit relaas kon ik mijn volgende vraag schrappen: 'Ik ken je als iemand met een mening en ideeën. Is dat de reden dat je gevraagd bent voor je eerste functie?' Martin is een prima kerel, maar heel lastig te interviewen, want als hij eenmaal begint is hij amper te stoppen. Een enthousiaste spraakwaterval.

    Je hebt vele petten op gehad. Welke pet paste of past jou het best?
    ''Dat is een lastige vraag, want iedere pet kwam op het juiste moment. Een soort van doorgroeien en ingroeien. “Als je mij tien jaar geleden had gezegd dat ik coördinator zou worden van de overige senioren, met een ondersteunende rol in de kantine, had ik je voor gek verklaard.” Ik weet wel wat ik de leukste pet vind. De Ukken en Muccen op woensdagmiddag. Wat is er nu mooier, als je weer een paar rot dagen achter de rug hebt, als er zo’n klein ventje in zijn eigen doel schiet en dan keihard begint te juichen. Op zo’n moment denk ik dan, hier doen we het allemaal voor: plezier en voetbal. Bijkomend voordeel is dat ik snel veel ouders leer kennen en dan kom je er ook al heel snel achter of ze bereid zijn om wat voor de club te doen.''

    Waar ben je het meeste trots op als je terug kijkt op al die jaren?
    “Dat ik onderdeel ben geweest van het integreren van de nieuwe Voorhouters binnen een toch wel traditionele vereniging. Dat betekent openstaan voor nieuwe leden en dus ook ouders. De cultuur wat opener gemaakt. Uiteraard heb ik dat allemaal niet alleen gedaan, maar langzamerhand werd Foreholte de vereniging die het nu is. De jeugd bleef langer spelen, zodat de piramide minder stijl werd. n, wat nog leuker is, ze gingen massaal naar de senioren.''

    Martin, dat is een mooi bruggetje naar mijn volgende onderwerp. Wat zijn jouw plannen met de zondag zonder eerste elftal?
    ''We gaan proberen om de sfeer te behouden, binnen en met de senioren teams (mannen en vrouwen), zoals zij nu is. De aandacht die ze nu krijgen vasthouden en we zijn bezig met wat ideetjes voor wat sfeer verhogende activiteiten. Ik ben bewust aan de slag gegaan om de woensdag avond belangrijk te maken. Ze trainen dan en ik heb gezorgd dat de kantine open ging. Mijn grootste zorg is, behouden we nog wel genoeg tegenstanders om tegen te voetballen?”

    Martin heeft voldoende ideeën, dus hij heeft er alle vertrouwen in. Ondergetekende ook en daarbij is het toverwoord Aandacht. Heb je nog ergens spijt van na al die jaren?
    Hard lachend: ''Tijdens de bestuursvergaderingen ben ik wel eens te veel aanwezig geweest. Dan dacht ik, waarom bemoei je je daar nu weer mee? Martin, ik kan dat volmondig beamen, als ex-voorzitter. Mijn probleem was om je te onderbreken zonder je het idee te geven dat het er niet toe deed. Ook al omdat ik wist dat je dat allemaal deed voor Foreholte.”

    “Jan, ik heb de laatste tijd mijn mede bestuursleden behoorlijk hard aangepakt en mede daardoor heb ik getwijfeld of ik wel Erelid zou worden."

    “Martin, we hebben een aantal jaren geleden harde criteria neergelegd. Minimaal tien jaar bestuurslid en daarbij een of meerdere successen buiten je bestuursfunctie om. En volgens mij voldoe je ruim aan de gestelde eisen.”
    “Ja, dat weet ik ook wel, maar toch heb ik getwijfeld en ben dan ook bijzonder trots dat ik het toch geworden ben.”

    Je traint de Ukken en de Muccen. Blijf je dat doen op de woensdag?
    ''Jazeker, daar kan ik week op teren. Hoewel, ik heb ooit gezegd dat ik zou stoppen op het moment dat ik mijn eerste kleinkind training gegeven heb en aangezien mijn dochter zwanger is en de kans niet ondenkbaar is dat “het” ook aangestoken wordt door het Foreholte virus.''

    De schoonzoon van Martin en Yvonne (Wessel Gozeling) is ook al jaren actief binnen deze club.

    Wil je nog ergens op terugkomen of iets toevoegen?
    ''Jazeker. Allereerst vond ik het geweldig dat er zo’n grote groep overige senioren aanwezig was op de Algemene Ledenvergadering. Uiteraard ben ik bijzonder trots op mijn naambord (Martin heeft een naambord gekregen met daarop de tekst “Martin Weijersterras”), want het terras is de geijkte plek waar alle leden, selectie of geen selectie, door elkaar heen zitten. Gezelligheid troef dus.''

    “Ik wil iedereen waar ik de afgelopen jaren mee samen gewerkt heb, bedanken voor de boeiende en mooi periode. We hebben er met elkaar toch een fantastisch mooie en gezonde club van gemaakt! Tot slot wil ik mijn gezin bedanken voor het feit dat zij mij dit al die jaren de tijd en ruimte hebben gegeven om dit te doen.”