• ‘’Wat onze hoogtepunten van jeugdkamp zijn vraag je?’’ Cock en Yannick van Leeuwen turen gelijktijdig naar het plafond van de kantine. Een diepe zucht, een secondelange stilte. Niet omdat er geen hoogtepunten zijn. Het zijn er gewoon te veel. Vader en zoon hebben immers door al die jaren heen flink wat indrukken opgedaan. Cock al sinds het prille begin als initiator. Yannick eerst als deelnemer en nu als lid van de huidige kampstaf. Het duurt dan ook niet lang of de stilte wordt onderbroken door een stortvloed aan anekdotes. Allemaal verschillend, maar allen ademen ze de kracht van jeugdkamp: een week lang herinneringen voor het leven maken.

    ''Met Foreholte namen we al jarenlang deel aan de NKS Sportkampen,’’ antwoordt Cock op de vraag waar de oorsprong van het kamp ligt. ‘’Het programma kon je van tevoren al uittekenen. Het was behoorlijk vastgeroest. Ik kan het moment dat we op onze eigen benen wilden gaan staan nog goed herinneren.  Ik lag met Theo van Werkhoven in het gras naar het zoveelste potje honkbal te kijken en we dachten: ‘Waarom doen we dit niet zelf?’’’

    Niet iedereen binnen de vereniging wordt meteen enthousiast van het idee om zelf een kamp te organiseren. Het jeugdbestuur, onder aanvoering van Willem van der Ploeg en Piet van Wouw, is op voorhand sceptisch. Waarom zou je immers iets willen uitvinden wat al bestaat? De twijfel blijkt echter aan dovenmansoren gericht. Samen met Theo, Karel van Opstal en Erik Kraaijevanger worden de koppen bij elkaar gestoken. Informatie wordt ingewonnen bij buurtverenging FC Lisse, dat al ervaring had met het organiseren van eigen jeugdkampen. De eerste editie van het Foreholte Jeugdkamp blijft dan ook niet lang uit. We schrijven 1988, Loon op Zand.

    Geheel vlekkeloos verloopt editie nummer een echter niet. ‘’Je moet je voorstellen: we gingen met vier kampstafleden en twee koks (Dick Kraakman en Stan Uljee) op een groep van 67 kinderen. Er waren nog geen verzorgers bijvoorbeeld,’’ vertelt Cock. ‘’Na afloop belden een aantal moeders ons op die het nogal opmerkelijk vonden dat zij niets hoefden te wassen. Wat bleek? Het was ons helemaal ontgaan dat sommige kinderen de hele week in hetzelfde kloffie liepen. Alle kleding lag nog even zo keurig en netjes opgevouwen in de koffers als voor vertrek, haha!’’

  • Ondanks het feit dat de verontrustende berichten ook het kritische jeugdbestuur bereiken, gaat het team met dezelfde enthousiasme door. ‘’Voor het tweede jaar (Ermelo) hadden we plotseling 90 aanmeldingen, voor die tijd een enorm aantal. Dat gaf aan dat we toch iets goeds deden. We hadden daarnaast onze lessen getrokken uit de eerste editie. We namen meer leiders, verzorgers, EHBO’rs en ook moeders mee.’’

    En zo evolueerde jeugdkamp door de jaren heen tot de organisatie waar het vandaag de dag voor staat. Beaamt ook Yannick: ‘’We maken nog steeds gebruik van de draaiboeken van dertig jaar geleden, maar in de details hebben we heel veel dingen veranderd. Ieder jaar evalueren we en kijken waar het nog beter kan. Je kan gerust spreken over een professionele organisatie als je ziet hoe dingen geregeld zijn.’’

    De zelfkritische en flexibele houding van de kampstaf is cruciaal. Met de tijd veranderen immers ook de behoeftes van de deelnemers en staat de organisatie voor uitdagingen die dertig jaar geleden ondenkbaar waren. Ging er vroeger een verbanddoos met wat pleisters mee? Nu is er een dagelijks spreekuur met dozen vol doktersrecepten, pilletjes en zalfjes voor menig kind. Stonden er dertig jaar geleden enkel gefrituurde hamburgers en frikandellen op het menu? Nu heeft kok Pieter van Kampen te maken met een waslijst aan allergieën, diëten en andere eetwensen. En wist drie decennia geleden niemand wat een smartphone was? Nu is het een dagelijks kat-en-muis spel om de kinderen af te houden van WhatsApp.



    (Begeleiding tijdens Appelscha 2010)

    Maar hoe groot de uitdagingen ook zijn, de groep enthousiaste en betrokken vrijwilligers onder leiding van de kampstaf gaat ze maar al te graag aan. Al meer dan dertig jaar lang. En met succes. Zij staan immers al tientallen edities lang garant voor de vertrouwde omgeving waarin ieder kind een week lang zich onbezorgd uit kan leven. ‘’Het is ongelooflijk om te zien hoe enthousiast en betrokken de begeleiding ieder jaar weer is. Ik ben daar echt heel trots op,’’ vertelt Yannick. ‘’Je moet je ook bedenken dat mensen speciaal voor deze week vrij nemen. Het mag geen verrassing zijn: je komt helemaal gesloopt terug. Maar het plezier waarmee ze dit doen kan ik moeilijk in woorden uitdrukken. Je moet een keer mee zijn geweest.’’

    En juist dat maakt jeugdkamp tot jeugdkamp. Vrijwilligers die geheel belangeloos en met onuitputtelijke energie er alles aan doen om de kinderen het naar hun zin te maken. Een succesformule die zich ieder jaar weer bewijst. Niet alleen vooraf – het aantal aanmeldingen voor dit jaar staat al op 125 - maar ook achteraf - de standaard terugkerende lachende gezichten bij terugkomst. ‘’Op het moment dat de kinderen de bus uitstappen en hun vader en moeder weer in de armen vallen, volgt er altijd een prachtig moment. Voordat ze naar huis gaan bedanken ze ook nog altijd even de leider. Of geven de kinderen elkaar nog een high-five om alweer af te spreken voor volgende week. Nieuwe vriendschappen zijn gesloten. Nieuwe herinneringen gemaakt. Dat is toch fantastisch? Daar doe je het voor.’’

    Door: Tjeerd van der Zwaan

    ----

    Wat zijn 'De Echte Kampioenen'?
    Vrijwilligers. De motor van de vereniging. Je kan altijd op ze rekenen, stellen zich belangeloos op en gaan onvermoeibaar door. Maar ondanks de bergen werk die zij verzetten, zie je ze als stille krachten maar zelden op de voorgrond. Dat kan anders dachten wij. Daarom belichten we in het nieuwe seizoen iedere maand een tak uit de prachtige vrijwilligersgilde die Foreholte rijk is! De maand januari zijn dat de vrijwilligers van jeugdkamp!